Φοινίκι

Ένα βιντεάκι φτιαγμένο πριν την οικονομική κρίση,
με ελάχιστα τεχνικά μέσα. 

Ερέθισμα ήταν η προτροπή
 μιας καλλιτεχνικής ομάδας στο Dailymotion
για συμμετοχή
σε μια παρουσίαση με «θεματικά» βίντεο.
Με το λίγο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου,
αν κρίνω  τις πάνω από 2000 θεάσεις,
το αποτέλεσμα δεν πρέπει να θεωρήθηκε και τόσο άσχημο.
Αφιερωμένο σε όσους αγάπησαν πραγματικά το Φοινίκι και στο φίλο μου το Γρηγόρη που με κατανοεί και με ενθαρρύνει.

Λεπτομέρειες…

Μια από τις πολλές σειρές φωτογραφιών του Φοινικιού
(δείγμα βλέπετε εδώ),
αποδίδεται στην εικαστική αναζήτηση που κατά καιρούς με κυριεύει. 

Είναι λεπτομέρειες στις οποίες προσπαθώ να αναδείξω «γεωμετρικές» φόρμες και παράλληλα να τονίσω τις χρωματικές αντιθέσεις, 

Οι λεπτομέρειες πάντα με γοήτευαν διότι φανερώνουν πράγματα τα οποία στη γενική θέαση ενός θέματος, 

τις περισσότερες φορές, περνούν απαρατήρητα. 

Ελπίζω σύντομα να τελειώσω μια σειρά από ελαιογραφίες (που δουλεύω εδώ και καιρό) εμπνευσμένος από αυτές τις εικόνες.

Πριν 30 χρόνια

7 Αυγούστου1984, ακριβώς πριν 30 χρόνια, στο Photographic & design studio (Παγκράτι). 

Μέρος από σωζόμενα δοκίμια σε test φλας στουντίου (Η εμφάνιση του αρνητικού και η εκτύπωση της φωτογραφίας έγινε από τα χεράκια μου. Φιλμ και χαρτί ILFORD). 

Παραδόξως, κοιτώντας παλαιές φωτογραφίες δεν νοιώθω κανένα είδος θλίψης ή γλυκιάς μελαγχολίας επί το ποιητικότερο. 

Μάλλον πρέπει να με δει γιατρός σύντομα…

Ηλιοβασίλεμα

 Κατά μυστήριο τρόπο η μπόρα σταμάτησε στο Φαρμακοβούνι 

 Έτσι είχαμε αυτό το «πυρακτωμένο» ηλιοβασίλεμα

Η ζωική αλυσίδα

Προτίμησα τον παραπάνω τίτλο αντιδρώντας στην δημοσιογραφική διαστροφή που ήθελε τίτλο «πιασάρικο» όπως «οι τελευταίες στιγμές ενός τζίτζικα».

Ένα φυσιολογικό γεύμα του Τούμπα στο βιντεο που ακολουθεί

(Κοιτώντας σε αργή κίνηση το βίντεο παρατήρησα ότι τα κτυπήματα που καταφέρει με το πόδι του στο τζίτζικα ο Τούμπας στοχεύουν με ασύλληπτη ακρίβεια τα φτερά και όχι το σώμα. 

 Μια ακόμα εντυπωσιακή δεξιότητα των συμπαθέστατων αιλουροειδών)

Η Κλάρα

 Η Κλάρα σε πρωινή άσκηση ισορροπίας στο μπαλκόνι μου. 

Η μέλισσα (δεξιά) την προσπερνά με αδιαφορία.

Ο Τούμπας

Ο Τούμπας σε αντίθεση με την αδελφή του, αποφεύγει την πρωινή γυμναστική και προτιμά να συνεχίζει τον ύπνο του.

 Κατανοώ αυτή τη συμπεριφορά του, διότι τα βράδια  ο έρμος, ως σπουδαίος κυνηγός και γενναίος φύλακας, επιδίδεται σε άγριο κυνηγητό ακρίδων και άλλων ζωυφίων που εισέρχονται λαθραία στο σπίτι, συμπληρώνοντας έτσι, (γευστικά τουλάχιστον) τη τυποποιημένη τροφή που του παρέχω. 

Βέβαια καμιά φορά τυγχάνει άγρια μεσάνυχτα
 να ξυπνώ  αναστατωμένος, από θορύβους που προκαλούν πτώσεις αντικειμένων,
όμως βλέποντας  ότι είναι μέρος επίμονης καταδίωξης,
αμέσως του το συγχωρώ.

Με φίλους στην Ηγουμενίτσα

Χρήστος Μπαλτας και Αλεξία Μπαλανίκα. 

Δυο πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι, ένα αξιοζήλευτο ζευγάρι, δυο λαμπροί επιστήμονες πιστοί στον όρκο του Ιπποκράτη. 

Η αγάπη τους για τον τόπο μας ξεπέρασε τις λεκτικές κολακείες και έγινε πράξη. 

Αγόρασαν και ανακατασκεύασαν παλαιά οικία στο Φοινίκι
για να απολαμβάνουν τη δωρική γαλήνη
που η ηπειρώτικη φύση προσφέρει,
όταν βέβαια η εργασία τους στη πολύβουη Αθήνα το επιτρέπει.
Άτομα με ιδιαίτερες ανησυχίες
που σίγουρα έχουν πολλά να προσφέρουν στο τόπο μας.

Ο κάμπος των Φιλιατών από το Φοινίκι

Η συκιά στον κήπο μου

Όταν παίζεις με το διάφραγμα της φωτογραφικής μηχανής, τότε προκύπτουν διάφορα

Καρέκλες

Απόγευμα στο Φιλιάτι 

Φιλιάτες: Με θέα στη …θάλασσα του Ιονίου

Μια από τις «απέραντες» δυνατότητες της φωτογραφίας. 

(Και του ανάλογου καδραρισματος φυσικά ) 

Απουσία…

Σπουδή, Κάρβουνο σε χαρτί ( 33x24 εκ.)

Φιλιάτες …

Η εξωτερική πέτρινη πόρτα «καδράρει» την εσωτερική φθορά. 

 Η αντίθεση ψυχρών και ζεστών τόνων προσδίδει μια «ξεχωριστή» ομορφιά στην εικόνα.
 Η «ψυχρή» πέτρα δείχνει άφθαρτη
σαν να μην την άγγιξε ο χρόνος. 

Το εσωτερικό «θερμό»,
όπου η φθορά του χρόνου «συνεχίζει» το έργο της,
αφήνοντας τα σημάδια όπως σε κάθε «ζωντανό» οργανισμό. 

 Φθορά –αφθαρσία, Κίνηση-ακινησία. Ζωή-θάνατος…

Κεντρική πλατεία Φιλιατών

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε καλύτερα την πανοραμική άποψη της πλατείας

Νύχτα στο Φοινίκι

Σύννεφα

Μετά τη βροχή…

Φιλιάτες (3)

Εσωτερικό ερειπωμένου σπιτιού

Φιλιάτες (2)

«Η μοναξιά των παραθύρων»

Φιλιάτες

Μια παράξενη συννεφιά σήμερα στο Φιλιάτι.

Με κάτι τρύπες στα σύννεφα που έστελναν δέσμες φωτός δημιουργώντας μια «μυστήρια» φωτεινότητα.

Γοητευτικό είναι επίσης και το «μυστήριο» που κρύβουν τα παλιά εγκαταλειμμένα σπίτια.

Σοκάκια στο Φοινίκι

Σοκάκι (στενό δρομάκι) > τουρκική sokak > αραβική zuqâq زقاق

Το χρυσάφι τ' ουρανού

Από τους «ταπεινούς» τόνους του γκρίζου,

στην «επιβλητικότητα» του χρώματος.

Δρόμος στο κάμπο Φοινικίου

Πολλές φορές η «φλυαρία» του χρώματος στερεί από την εικόνα την ανάδειξη της όποιας «ποιητικής» διάθεσης.

Οι τόνοι του γκρίζου, απεναντίας την αυξάνουν…

«Κρυμμένη» αρμονία

Λεπτομέρεια από το χαγιάτι της εκκλησιάς του Φοινικίου.

Κάποιοι λένε ότι: Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος.

Νομίζω ότι δεν έχουν άδικο…

Εδώ ο ηπειρώτης τεχνίτης προσπαθεί να μιμηθεί τον τεχνίτη της αρχαιότητας.

Αν λάβουμε υπόψη τις δυσκολίες που παρουσιάζει η επεξεργασία της πέτρας σε σχέση με το μάρμαρο,
δεν τα κατάφερε κι άσχημα.

«Το ψάρι του Νταλί»

Για να ολοκληρώσουμε την προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με τις εικόνες που «βρίσκουμε» στη φύση, σημειώνουμε ότι και οι σύγχρονοι ζωγράφοι κάνουν χρήση αυτής της «τεχνικής».

Ο σουρεαλιστής ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί είναι ένα γνωστό παράδειγμα.

Το «ψάρι» της εικόνας είναι ένα απόσπασμα από μια προηγούμενη φωτογραφία (εδώ), το οποίο «ανακάλυψα» (παρατήρησα) εκ των υστέρων.

Επειδή μου θύμισε πίνακες του υπερρεαλιστή ζωγράφου, το ονόμασα  «ψάρι του Νταλί».

Ή αν προτιμάτε «Επίσκεψη του Νταλί στο Φοινίκι»

Φοινίκι (Τοπίο 2)

Όσοι από τους Φοινικιώτες βλέποντας την παραπάνω φωτογραφία προσπαθούν να μαντέψουν που στην ευχή είναι αυτό το μέρος, κοπιάζουν άδικα. Αν και η λήψη της φωτογραφίας έγινε προχθές στο Φοινίκι, το τοπίο ως χώρος …δεν υπάρχει.

Για να προλάβω περίεργες ερμηνείες σχετικές με την πνευματική μου κατάσταση, σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω το θέμα.
Ο μεγάλος Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε πει ότι: κοιτώντ

ας μια πέτρα (βράχο για την ακρίβεια) μπορείς να δεις ένα ολόκληρο βουνό। Οι αμύητοι στα της τέχνης θεώρησαν τα λεγόμενά του εκκεντρικές αναφορές προϊόν της καλλιτεχνικής του ιδιομορφίας.

Κάθε «ψαγμένος» καλλιτέχνης γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ιδιοφυής Λεονάρντο είχε δίκιο.
Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε μια σειρά φωτογραφιών που τράβηξα προχθές στο Φοινίκι. Τοπία που παραπέμπουν σε πίνακες ζωγραφικής που θα ζήλευαν «φτασμένοι» ζωγράφοι ανακάλυψα τυχαία (κατά την διάρκει

α της φωτογράφησης) σε …τοί

χους του Φοινικίου.
Ένα κλικ παραπέρα (στη παρατήρηση) και αυτό που φωτογραφίζεις «μετατρέπεται» σε κάτι άλλο από αυτό που είναι στη πραγματικότητα.
Για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν την εικόνα, είναι η συνάντηση δυο τοίχων. Ενός νέου και ενός παλαιού. Είναι μια γωνία.

Είναι γνωστό στους μυημένους στα μυστικά της τέχνης ότι αρκετοί ζωγράφοι στην αναγέννηση χρησιμοποιούσαν αυτή την μέθοδο για να πλουτίσουν το φόντο στα θέματα των πινάκων τους. Τα υπέροχα τοπία δεν προϋπέθεταν ταξίδια σε τόπους μακρινούς και εξωτικούς. Μια απλή βόλτα γύρω από το εργαστήρι τους ήταν αρκετή.
Για να μη καταλήξει αυτή η ανάρτηση ως εισαγωγή σε μάθημα ζωγραφικής, κλείνω με την επισήμανση ότι: Αν δίναμε λίγο περισσότερη σημασία στο μικρά και ταπεινά πράγματα ίσως κατανοούσαμε καλύτερα τα μεγάλα και σημαντικά.

Άλλωστε στη γενική θεώρηση των πραγμάτων δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Ότι συνέβαινε παλιά, συμβαίνει και σήμερα.
Πολλοί κοιτούν αλλά μόνο λίγοι βλέπουν…

«Άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και τα πράγματα που βλέπεις θα αλλάξουν»

Φοινίκι (Τοπίο 1)

Η συκιά στο κήπο μου

Οι λάτρεις του αγαπητού σε πολλούς αυτού φρούτου μην βιαστούν να ζηλέψουν। Η συγκεκριμένη ποικιλία συκιάς (εξ Αθηνών φερόμενη) ωριμάζει τους καρπούς της αργοπορημένα.
Αρκετά χρόνια τώρα είναι ζήτημα να έχω φάει καμιά δεκαριά σύκα το χρόνο.
Συνήθως με τα πρωτοβρόχια και με την πτώση της θερμοκρασίας σκάνε πριν ωριμάσουν.
Προφανώς δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.
Το μαρτύριο να βλέπεις εκατοντάδες σύκα να καταστρέφονται, απαλύνει κάπως το γεγονός ότι για τα κάθε είδους πετούμενα, η συκιά μου τη περίοδο αυτή, αποτελεί έναν επίγειο παράδεισο.

Με κανονικό πότισμα το καλοκαίρι, το μέγεθος των σύκων είναι διπλάσιο από αυτό που βλέπετε. Ακολουθώντας την συμβουλή κάποιου «ειδικού» (όταν του εξέθεσα το πρόβλημα) φέτος το καλοκαίρι δεν την πότισα καθόλου. Αποτέλεσμα, να χάσουν τα σύκα το μισό τους μέγεθος αλλά όχι όμως και την σκληράδα του ανώριμου.

Δύσκολο πράγμα η προσαρμογή.
Αν δεν σταθεροποιηθούν οι κλιματολογικές συνθήκες,(τουλάχιστον σύντομα) σύκα δεν βλέπω να τρώω…

Ηλιοβασίλεμα στο Φοινίκι

Όταν ο Ήλιος πυρπολεί τα σύννεφα…

«Αετός» Φιλιατών

“On the Road”

Το άγγιγμα...

Και όμως। Ένα άγγιγμα από αγαπημένο πρόσωπο είναι ικανό να μας πλημυρίσει πραγματική ευτυχία.

Η φωτογραφία είναι από την σημερινή εκδήλωση για την ζωή και το συγγραφικό έργο του Παναγιώτη Μήτση

που έγινε στο δημαρχείο Φιλιατών.

Εκατοντάδες κόσμου έσφιξαν το χέρι του Παναγιώτη Μήτση και τον συνεχάρησαν για την στάση του απέναντι στη ζωή.

Πιστεύω όμως ότι το στοργικό άγγιγμα από την κόρη του Βάσω είναι αυτό που πραγματικά τον πλημμύρησε ευτυχία.

Τη φωτογραφία αυτή δεν την κοινοποίησα στα ΜΜΕ. Την θεωρώ ιδιαίτερη και προτίμησα να την μοιραστώ με τους φίλους μου. Είμαι σίγουρος ότι ο αγαπητός Παναγιώτης θα συμφωνήσει σε αυτό.

Άλλωστε, το γλυκό πόνο που κρύβει ένα άγγιγμα δεν μπορούν να τον καταλάβουν όσοι δεν έχουν πραγματικά πονέσει.

Αμύγδαλα πριν τη συγκομιδή

Στο τέλος του μήνα, απ’ ότι φαίνεται,

η φύση θα έχει ολοκληρώσει το έργο της