Φοινίκι (Τοπίο 2)

Όσοι από τους Φοινικιώτες βλέποντας την παραπάνω φωτογραφία προσπαθούν να μαντέψουν που στην ευχή είναι αυτό το μέρος, κοπιάζουν άδικα. Αν και η λήψη της φωτογραφίας έγινε προχθές στο Φοινίκι, το τοπίο ως χώρος …δεν υπάρχει.

Για να προλάβω περίεργες ερμηνείες σχετικές με την πνευματική μου κατάσταση, σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω το θέμα.
Ο μεγάλος Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε πει ότι: κοιτώντ

ας μια πέτρα (βράχο για την ακρίβεια) μπορείς να δεις ένα ολόκληρο βουνό। Οι αμύητοι στα της τέχνης θεώρησαν τα λεγόμενά του εκκεντρικές αναφορές προϊόν της καλλιτεχνικής του ιδιομορφίας.

Κάθε «ψαγμένος» καλλιτέχνης γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ιδιοφυής Λεονάρντο είχε δίκιο.
Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε μια σειρά φωτογραφιών που τράβηξα προχθές στο Φοινίκι. Τοπία που παραπέμπουν σε πίνακες ζωγραφικής που θα ζήλευαν «φτασμένοι» ζωγράφοι ανακάλυψα τυχαία (κατά την διάρκει

α της φωτογράφησης) σε …τοί

χους του Φοινικίου.
Ένα κλικ παραπέρα (στη παρατήρηση) και αυτό που φωτογραφίζεις «μετατρέπεται» σε κάτι άλλο από αυτό που είναι στη πραγματικότητα.
Για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν την εικόνα, είναι η συνάντηση δυο τοίχων. Ενός νέου και ενός παλαιού. Είναι μια γωνία.

Είναι γνωστό στους μυημένους στα μυστικά της τέχνης ότι αρκετοί ζωγράφοι στην αναγέννηση χρησιμοποιούσαν αυτή την μέθοδο για να πλουτίσουν το φόντο στα θέματα των πινάκων τους. Τα υπέροχα τοπία δεν προϋπέθεταν ταξίδια σε τόπους μακρινούς και εξωτικούς. Μια απλή βόλτα γύρω από το εργαστήρι τους ήταν αρκετή.
Για να μη καταλήξει αυτή η ανάρτηση ως εισαγωγή σε μάθημα ζωγραφικής, κλείνω με την επισήμανση ότι: Αν δίναμε λίγο περισσότερη σημασία στο μικρά και ταπεινά πράγματα ίσως κατανοούσαμε καλύτερα τα μεγάλα και σημαντικά.

Άλλωστε στη γενική θεώρηση των πραγμάτων δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Ότι συνέβαινε παλιά, συμβαίνει και σήμερα.
Πολλοί κοιτούν αλλά μόνο λίγοι βλέπουν…

«Άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και τα πράγματα που βλέπεις θα αλλάξουν»

Φοινίκι (Τοπίο 1)

Η συκιά στο κήπο μου

Οι λάτρεις του αγαπητού σε πολλούς αυτού φρούτου μην βιαστούν να ζηλέψουν। Η συγκεκριμένη ποικιλία συκιάς (εξ Αθηνών φερόμενη) ωριμάζει τους καρπούς της αργοπορημένα.
Αρκετά χρόνια τώρα είναι ζήτημα να έχω φάει καμιά δεκαριά σύκα το χρόνο.
Συνήθως με τα πρωτοβρόχια και με την πτώση της θερμοκρασίας σκάνε πριν ωριμάσουν.
Προφανώς δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.
Το μαρτύριο να βλέπεις εκατοντάδες σύκα να καταστρέφονται, απαλύνει κάπως το γεγονός ότι για τα κάθε είδους πετούμενα, η συκιά μου τη περίοδο αυτή, αποτελεί έναν επίγειο παράδεισο.

Με κανονικό πότισμα το καλοκαίρι, το μέγεθος των σύκων είναι διπλάσιο από αυτό που βλέπετε. Ακολουθώντας την συμβουλή κάποιου «ειδικού» (όταν του εξέθεσα το πρόβλημα) φέτος το καλοκαίρι δεν την πότισα καθόλου. Αποτέλεσμα, να χάσουν τα σύκα το μισό τους μέγεθος αλλά όχι όμως και την σκληράδα του ανώριμου.

Δύσκολο πράγμα η προσαρμογή.
Αν δεν σταθεροποιηθούν οι κλιματολογικές συνθήκες,(τουλάχιστον σύντομα) σύκα δεν βλέπω να τρώω…

Ηλιοβασίλεμα στο Φοινίκι

Όταν ο Ήλιος πυρπολεί τα σύννεφα…

«Αετός» Φιλιατών

“On the Road”

Το άγγιγμα...

Και όμως। Ένα άγγιγμα από αγαπημένο πρόσωπο είναι ικανό να μας πλημυρίσει πραγματική ευτυχία.

Η φωτογραφία είναι από την σημερινή εκδήλωση για την ζωή και το συγγραφικό έργο του Παναγιώτη Μήτση

που έγινε στο δημαρχείο Φιλιατών.

Εκατοντάδες κόσμου έσφιξαν το χέρι του Παναγιώτη Μήτση και τον συνεχάρησαν για την στάση του απέναντι στη ζωή.

Πιστεύω όμως ότι το στοργικό άγγιγμα από την κόρη του Βάσω είναι αυτό που πραγματικά τον πλημμύρησε ευτυχία.

Τη φωτογραφία αυτή δεν την κοινοποίησα στα ΜΜΕ. Την θεωρώ ιδιαίτερη και προτίμησα να την μοιραστώ με τους φίλους μου. Είμαι σίγουρος ότι ο αγαπητός Παναγιώτης θα συμφωνήσει σε αυτό.

Άλλωστε, το γλυκό πόνο που κρύβει ένα άγγιγμα δεν μπορούν να τον καταλάβουν όσοι δεν έχουν πραγματικά πονέσει.

Αμύγδαλα πριν τη συγκομιδή

Στο τέλος του μήνα, απ’ ότι φαίνεται,

η φύση θα έχει ολοκληρώσει το έργο της

Η κολόνα που γέρνει

Με το πέρασμα των χρόνων
το βάρος των καλωδίων γίνεται δυσβάστακτο

για την «γέρικη» κολόνα στη πάνω πλατεία των Φιλιατών

Μετά την απογευματινή βροχή

Πλησιάζει καλοκαίρι και ο καιρός δείχνει περισσότερο φθινοπωρινός

Ενημερωτική πινακίδα ...

…στην Ελληνοαλβανική μεθόριο

Καρποφορούσα αμυγδαλιά

Η προηγούμενη αμυγδαλιά τώρα σε πλήρη καρποφορία

Ανθισμένη αμυγδαλιά

21 Φεβρουαρίου 1913 : Απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Με αφορμή την 99η επέτειο από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, έδωσα στη δημοσιότητα χωρίς υδατογράφημα και σε μεγαλύτερη ανάλυση την φωτογραφία του επιτελείου από το χάνι του εμιν αγά. Αν και δεχόταν επιπλέον επεξεργασία, προτίμησα να την δώσω σήμερα, ημέρα της επετείου,
έστω και έτσι.
Όσοι από τους αντιγραφείς το επιθυμούν ας μνημονεύσουν
τον κόπο μου.

Χιόνι στο Φοινίκι

Χάραμα

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2011

Γηρομέρι

Συννεφιά

«Θυμάμαι…»

Το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Μήτση με τίτλο «Θυμάμαι…»είναι γεγονός।

Σήμερα μου χάρισε ένα αντίτυπο με την σχετική αφιέρωση।
Το περίμενα ανυπόμονα και θα το διαβάσω …«μονορούφι»

Λυκόφως

Λυκόφως: η μικρή χρονική περίοδος η οποία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε μέρα ούτε νύκτα.

Τα φωτόμετρα «τρελαίνονται» και δίνουν μυστήριες αποχρώσεις.

Σάρα (2003-2011)

Έφυγε σήμερα το βράδυ η πολυαγαπημένη Σάρα.
Ο πόνος αβάσταχτος

Ακράτα 1903

Τα δείγματα που παρουσιάζονται είναι χαμηλής ανάλυσης
έως ότου ολοκληρωθεί η σειρά.

Η επεξεργασία βέβαια γίνεται σε υψηλή ανάλυση.

Albert Kahn

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω τη σειρά fred in color
(ένα δύσκολο πραγματικά εγχείρημα)
δεν φανταζόμουν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Για να είμαι ειλικρινής περίμενα κάτι σαν του Albert Kahn
τις πρώτες έγχρωμες.
Άντε, το πολύ σαν της AGFA του μεσοπολέμου.

Η δουλειά όμως «στο χέρι» έφερε σαφώς καλυτέρα αποτελέσματα.

Λεπτομέρειες

Fred in color

Φιλιάτες 1913





Παραμυθιά, κρεοπωλεία 1913

Φιλιάτες

Είσοδος γκαράζ

ή αν προτιμάτε, πρωινές ασκήσεις ισορροπίας

Γκρίζο πρωινό

…όταν τα σύννεφα κατέβηκαν στη γη

Κεντρική πλατεία Φιλιατών

Το «αττικό» μπλε του ουρανού
ήταν πραγματική πρόκληση

Εικονοστάσι

Γηρομέρι

Μια τυχαία πεντάλεπτη στάση στο συγκεκριμένο σημείο

και η φτηνή φωτογραφική μηχανή που κουβαλώ πάντα μαζί μου

αποδείχτηκαν αρκετά για το παραπάνω αποτέλεσμα.
Ένα κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, πιστεύω θα σας εκπλήξει ευχάριστα.

Ηλιοβασίλεμα

Δέντρο στο κάμπο

Ποτέ δεν φωτογραφίζουμε κόντρα στο Ήλιο λένε οι ειδικοί

και έχουν δίκιο.
Η μοναξιά όμως του δένδρου στο κάμπο

με ανάγκασε να αγνοήσω τον κανόνα και να το φωτογραφίσω

κόντρα στο πρωινό Ήλιο।

Φανοστάτης στο Φιλιάτι

Η εικόνα ερημιάς που παρουσίαζε η πάνω πλατεία,

μου δημιούργησε ένα στενάχωρο συναίσθημα.
Δεν θέλησα να το αποτυπώσω.
Κάτι έσπρωξε τη μηχανή προς τα επάνω θέλοντας να με απαλλάξει από το πρόσκαιρο μαρτύριο αυτής της αποκρουστικής εικόνας.
Εκεί συνάντησα το φανοστάτη ο οποίος απάλυνε τον πόνο μου, χαρίζοντάς μου αυτή την όμορφη φωτογραφία।

।

।

।

।

।

.

Μερικές φορές η ομορφιά

μπορεί να βρίσκεται ένα κλικ παραπέρα

από εκεί που την ψάχνουμε।